Süleymaniye Vakfı Meali
MÜ'MİN
[*] "Rahmân” ve “Rahîm" kelimeleri, rahmet (رحمة) kökündendir. Rahmet, iyilik ve ikramı gerektiren incelik anlamındadır. Allah’ın özelliği olarak kullanılınca sadece iyilik ve ikram anlaşılır (Müfredât). Rahmân “rahmeti her şeyi kuşatan” demektir. Bu özellik Allah’tan başkasında olmayacağı için bu kelimeyi “iyiliği sonsuz” diye çevirdik. Rahîm “çok merhametli” demektir. Bu özellik Allah’ın dışındaki varlıklarda da olabileceği için ona "ikramı bol" anlamını verdik. Nitekim ‘rahîm’ kelimesi, Tevbe 9/128. ayette Resulullah için; Fetih 48/29. ayette ise müminler için kullanılmıştır.
[*] Bu harflere huruf-u mukattaa /birbiri ile bağlantısı kesilmiş harfler denir. Bunların Nebîmize sorulmamış olması, bilinen bir anlamının olduğunu gösterir. Yoksa müşrikler bunu dillerine dolar, Nebîmizi sürekli rahatsız ederlerdi. Bununla ilgili sorular, İslam’ın Arap yarımadası dışına yayılmasından sonra başlamıştır. Bu harflerle başlayan yirmi dokuz sureden yirmi beşinde Kur’an’a, dördünde de önemli bir konuya vurgu yapılıyor olmasından onların dikkatleri toplama görevi yaptığı söylenebilir. Türkçede böyle bir kullanım yoktur.
[*] Tâhâ 20/4, Şuara 26/192-193, Secde 32/2, Zümer 39/1, Fussilet 41/2, 42, Casiye 45/2, Ahkaf 46/2, Vakıa 56/80, Hakka 69/43.
[1*] İşlenen günah ne olursa olsun, ölüm gelmeden önce terk edilerek tövbe edilir ve doğru yola girilirse Allah, kişinin hem günahını bağışlar hem de ona ikramda bulunur (Âl-i İmran 3/135-136, Nisa 4/17, 48, 116, A’raf 7/153, Nahl 16/119, Taha 20/82, Furkan 25/68 -71, Zümer 39/53)
[2*] Çetin, ayetteki şedîd’in (شديد) karşılığıdır. Şedîd, ‘güçlü bağla bağlı’ anlamındadır. Allah, vereceği cezayı, kulunun suçuna bağlamıştır. Çetinlik, işlenen suçun karşılığının bir misli artırılacak olmasındandır (En'âm 6/160, Nahl 16/126).
[1*] Mü’min 40/35, 56, 69-70, Şurâ 42/35. Arapçada mücadele (مجادلة), üstün gelmek için yarışmak veya rekabete girmektir (Müfredat). Kafir, inandıktan sonra ayetleri görmezden gelendir (Âl-i İmran 3/106). Böyle birinin Allah’ın ayetleri konusunda girdiği mücadele, onları anlama amacıyla değil onların geçersiz olduğunu ispat etme amacıyla yapılır (Bakara 2/159, Âl-i İmran 3/86-87, Neml 27/14).
[2*] Âl-i İmran 3/196.
[1*] Aynı şey Muhammed aleyhisselama da yapıldı (Enfal 8/30).
[*] Yunus 10/33, 96-97, Yasin 36/7.
[1*] Enbiya 21/19-20, Zümer 39/75, Hakka 69/17.
[2*] Şura 42/5.
[1*] Tevbe 9/72, Ra’d 13/22-24, Meryem 19/60-61.
[2*] Cennete girmeye uygun olanlar, şirk günahından uzak kalmış olanlardır (Tûr 52/21).
[*] En’am 6/16.
[*] İmana davet edildikleri halde bu daveti reddeden kafirlere dair birkaç örnek için bkz: İbrahim 14/9, Kasas 28/48, Sad 38/4-8, Nuh 71/5-7, 21-27.
[1*] İnsan, biri beden diğeri ruh olmak üzere iki ayrı nefisten /yapıdan oluşur. Ruh, bilgisayarın işletim sistemi gibidir. Onun bedene yerleştirilmesi, vücut yapısının tamamlanmasından sonradır. Böylece insan; dinleyen, basiret ve gönül sahibi olan bir canlı türü haline gelir (Mü'minûn 23/12-14, Secde 32/7-9). Allah, ruhu bedenden iki şekilde alır; birincisi uykuda, ikincisi de ölüm sırasında olur. Allah, uyuyanın ruhunu, uyandığında, ölenin ruhunu da ahirette yeniden dirildiğinde bedene geri gönderir (Zümer 39/42, Tekvîr 81/7).
[2*] Mülk 67/11.
[3*] Maide 5/37, Hac 22/22, Mü’minun 23/107-108, Secde 32/20, Fatır 35/37.
[1*] Neml 27/93, Mü’min 40/81, Fussilet 41/53.
[2*] Yunus 10/59, Sebe 34/24, Zariyat 51/22.
[3*] Zikir; doğru bilgi, o bilgiyi kullanıma hazır tutmak, akla veya dile getirmektir (Müfredât). Doğru bilginin kaynağı Allah’ın ayetleridir. Bunlar, yaratılan ayetler ve indirilen ayetler olmak üzere iki türlüdür. Her birinden elde edilen doğru bilgi zikirdir (Enbiya 21/24, En’âm 6/80). İnsanı, sadece bu bilgi tatmin eder (Ra’d 13/28). Allah’ı zikretmek; onu, kitabını ve yarattığı ayetleri dikkate almak, akıldan çıkarmamak ve onların üzerinde düşünmektir. İnsan bunlardan bildiği kadarıyla sorumludur (Bakara 2/286). Tezkîr, zikri karşı tarafa ulaştırmak (Ğaşiye 88/21); tezekkür ise o zikri kullanmaktır (Kasas 28/51-52, Zümer 39/9). Herkes doğru bilgiyi kullanabilir; ama Allah’tan başka ilah olmadığını kabul etmeyen kişi, onu gereği gibi kullanmış olmaz. Doğru bilgiler kendisine dünyada bir fayda sağlasa bile, o bilgilerin ahirette ona hiçbir faydası olmaz (İsra 17/82, Zariyat 51/55).
[1*] Dine, Allah’tan başkasının söz ve hükümleri katılırsa Allah’ın dini olmaktan çıkar (Hûd 11/1-2).
[2*] A’raf 7/29, Mü’min 40/65.
[1*] Bu ayetteki Ruh, Allah’ın emirlerini içeren ayetler kümesi yani onun kitabıdır (Nahl 16/2, İsra 17/85-86). Kitap hem Allah’ın nebilerine (Âl-i İmran 3/81) hem de onlara inananlara verilmiştir. Ona inananların görevi, herhangi bir şeyi gizlemeden, kitabı, bütün insanlara açık seçik bir şekilde anlatmaktır (Âl-i İmran 3/187).
[2*] Şâe (شاء) fiili, “bir şey yapmak” anlamındaki şey (شيء) mastarından türemiştir. Allah’ın yapması o şeyi var etmesi, insanın yapması da o şey için gereken çabayı göstermesidir (Müfredât). Allah, her şeyi bir ölçüye göre var eder (Kamer 54/49, Ra’d 13/8). İmtihanla ilgili şeyleri iyi ve kötü diye ikiye ayırmıştır (Enbiyâ 21/35). Allah, herkesin doğru yolda olmasını ister (Nisa 4/26) ama sadece doğru şeyler yapanı doğru yolda sayar (Nur 24/46). Yaptığının doğru veya yanlış olduğunu da kişiye ilham eder. Onun için doğru davrananın içi rahat, yanlış davrananın içi de sıkıntılı olur (Şems 91/7-10). Buna göre şâe (شاء) fiilinin öznesi Allah olursa “gerekeni yaptı veya yarattı”, insan olursa “gerekeni yaptı” anlamında olur. Allah insanlara, tercihlerine göre davranma hürriyeti vermeseydi hiç kimse yanlış bir şey yapamaz ve imtihan diye bir şey de olmazdı (Nahl 16/93). Yanlış kaderanlayışını imanın bir esası gibi İslam’a yerleştirmek isteyenler, büyük bir çarpıtma yaparak şâe (شاء) fiiline irade yani isteme ve dileme anlamı vermiş; bunu, tefsirlere hatta sözlüklere bile yerleştirerek birçok ayetin mealini bozmuşlardır. Bkz: http://www.suleymaniyevakfi.org/akaid-arastirmalari/kuranda-sey-mesiet-irade-ve-fitrat.html
[1*] İbrahim 14/21, 48; Yasin 36/32, 53.
[2*] Hakka 69/18.
[*] Bakara 2/281, Âl-i İmran 3/25, Nisa 4/40, Nahl 16/111, Enbiya 21/47, Yasin 36/54.
[1*] İbrahim 14/44, Meryem 19/39, Necm 53/57-58.
[2*] Bakara 2/48, En’am 6/51, 70, Şuara 26/100-101, Hakka 69/35.
[*] Âl-i İmran 3/5, 29, Maide 5/99, İbrahim 14/38, Ahzab 33/54.
[*] Neml 27/78.
[2*] Yusuf 12/109, Rum 30/9, Fatır 35/44, Mü’min 40/82, Muhammed 47/10.
[*] A’raf 7/101, Tevbe 9/70, Yunus 10/13, İbrahim 14/9, Fatır 35/25-26, Teğabun 64/5-6.
[*] A’raf 7/103, Yunus 10/75, Mü’minun 23/45-46, Hud 11/96-97, Zariyat 51/38-39.
[1*] Bakara 2/49, A’raf 7/127, 141, İbrahim 14/6, Kasas 28/4.
[2*] Firavun ve çevresi Musa aleyhisselamın gösterdiği mucizelerin, elçiliğinin açık belgesi olduğunu anladılar (Neml 27/14) ama ona sihirbaz diyerek yalana sarıldılar. Firavun, onu itibarsızlaştırmak için bilgili sihirbazları toplayıp karşısına çıkardı. (Tâhâ 20/58-60, Şuara 26/36-38). Onlar da Musa’nın yaptığının sihir değil, gerçek bir mucize olduğunu gördüler ve Allah’ın elçisi olduğuna inandıklarını açıkça ifade ettiler. Bundan rahatsız olan Firavun, onlara şöyle dedi: “İleride öğreneceksiniz, Kesinlikle ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama keseceğim, sonra hepinizi mutlaka asacağım.” Bu tehditin sihirbazları etkilememesi, Firavun’u iyice bunaltınca İsrailoğulları için de şöyle dedi: “Yakında onların oğullarını öldürecek, kadınlarını sağ bırakacağız. Biz onların üzerinde ezici bir güce sahibiz.” Bütün bunlara rağmen Allah, merhametini gösterdi ve akıllarını başlarına alırlar diye Firavun ve halkını, kurak geçen yıllar ve kıtlıkla cezalandırdı. Ama başlarına iyi bir şey gelince “Bu bizim hakkımızdır!” diyor, bir kötülük dokununca da onun, Musa’nın ve yanındakilerin yüzünden olduğunu söylüyor, Musa’ya inanmayacaklarını kesin bir dille tekrarlıyorlardı. Sonra Allah, yine merhametini gösterdi ve onlara su baskınını, çekirge, kımıl zararlısı, kurbağa ve kan afetini ayrı ayrı mucizeler olarak gönderdi. Bir afet geldiğinde: “Ey Musa! Sana verdiği söz sebebiyle Rabbine bizim için dua et! Eğer bu afeti üzerimizden kaldırırsan kesinlikle sana inanacak ve kesinlikle İsrailoğullarını seninle birlikte göndereceğiz.” diyorlar, sözlerini tutabilecekleri bir süreye kadar afet kaldırılınca da sözlerinden dönüyorlardı (A’raf 7/123-136). Sihirbazları bile öldüremeyen Firavun, iyice bunaldı ve bu ayete göre sadece İsrailoğullarının değil, inanan herkesin oğlunun öldürülmesi emrini verdi ama yine de başarılı olamadı.
[*] Duhan 44/20.
[*] Hud 11/97.
[1*] Furkan 25/37-39, Sad 38/12-14, Fussilet 41/13-17, Kaf 50/12-14, Necm 53/51-54, Hakka 69/4-8.
[2*] Fussilet 41/46.
[1*] “Doğru yolda sayacak” diye tercüme edilen hidayet (هداية) kökünden “hâdi” (هادي) kelimesidir. Hidayet, nazikçe yol göstermektir (Müfredat). Allah’ın hidâyeti dört çeşittir: Birincisi; varlığını, birliğini ve her şeyden yakın olduğunu her vesileyle göstermesidir. Bu yüzden Allah, yanlış yola girenleri bir şekilde uyarır (Şems 91/8-10, En’âm 6/125). Allah’ı, ulaşılamaz görüp araya aracılar koymayı müşriklik sayar ve bu davranışı asla bağışlamaz (Nisâ 4/48, 115-117). İkincisi, iyiyi kötüden ayırma özelliği verdiği insana doğruyu bulmasında rehberlik etmesidir (Enfâl 8/29). Üçüncüsü, indirdiği kitaplarla yol göstermesidir. Bu yüzden o kitapların her biri birer hüdâ yani rehberdir (Bakara 2/2, 38). Dördüncüsü de doğru tercihte bulunan herkesi yoluna kabul etmesi ve doğru yolda olduğunu onaylamasıdır (İbrahim 14/4). Burada, dördüncü anlamdadır. Yani Allah’ın doğru yolda olduğunu onaylamadığı birini, kimse doğru yolda sayamaz.
[1*] Mü’min 40/4, 56, 69-70, Şura 42/35.
[2*] Bu durum, kişi tövbe edip kendini düzeltinceye kadar devam eder (Nisa 4/17-18, Furkan 25/68-71).
[*] Yüksek yapılara tırmanıp tanrılara ulaşma miti Mısır ve Mezopotamya'da yaygındır. Firavun’un böyle büyük bir projeyi isteyeceği kişi, hem tanrılar hakkında teolojik bilgiye hem de büyük bir projeyi hayata geçirecek tecrübe ve sorumluluğa sahip olmalıdır. Mısır tarihinde inşaat işlerinden sorumlu en üst düzeydeki yetkinin Amon başrahibine ait olduğu belirtilmektedir (S. M. Syed, “Historicity Of Haman As Mentioned In The Qur’an”, Islamic Quarterly, 1980, Cilt 24, No. 1 & 2, sf. 52-54). Hâmân’ın da bir şahıs ismi olmaktan çok Amon kültü rahiplerine verilen bir unvan olması muhtemeldir (DİA, Hâmân). Buna göre, Hâmân ismi Amon rahiplerinin kullandığı Hâ-Amen ünvanının Arapça’ya geçmiş şeklidir (Muhammed Esed, Kur’an Mesajı, Kasas 28:4 dipnotu).
[*] Kasas 28/38.
[*] En’am 6/32, Ra’d 13/26, Kasas 28/60, Ankebut 29/64, Şura 42/36, Hadid 57/20.
[*] Nisa 4/124, En’am 6/160, Nahl 16/97, Neml 27/89-90, Kasas 28/84, Rum 30/44, Fussilet 41/46, Casiye 45/15.
[1*] Ayet, Firavun hanedanından birinin Musa aleyhisselama inandığını gören Firavun ve adamlarının, nasıl çaresiz kaldıklarını gösteren mecazi bir ifadedir. Kendi evinde yetiştirdiği Musa’nın (a.s) ona karşı çıkması, sihirbazların onu halkının önünde rezil etmesi, kurak geçen yıllar ve mucizevi cezalar nedeniyle dünya Firavun ve önde gelenleri için cehenneme dönmüştür (A’raf 7/130-133). Öyle bir hale gelmişlerdi ki Musa’nın (a.s) ayağına gidip yardım talebinde bulunmuşlardı (A’raf 7/134). İçinde bulundukları bu azap, bir önceki ayette geçen “kötü azap”ı açıklamaktadır. Bu sıkıntıyı, nebilerine karşı çıkan bütün kafirler dünyadayken yaşarlar (En’am 6/155-157, Neml 27/4-5). Bu ayet kabir azabına delil getirilir. Halbuki ölüm ile yeniden diriliş arasında geçen süre, insanın algılaması açısından gözü kapayıp açma hatta daha kısa bir süre gibidir. Kimse aradan geçen sürenin farkında olmaz (Nahl 16/77, Kamer 54/50). Firavun gibi kafirler yeniden dirildiklerinde: “Vay halimize, uyuduğumuz yerden bizi kim kaldırdı?” diyeceklerdir (Yasin 36/52). Eğer kabir azabı çekiyor olsalardı, kurtuldukları için sevinmeleri gerekirdi. Dolayısıyla bu ayet kabir azabına delil getirilemez.
[2*] Çetin, ayetteki (شديد) şedîd’in karşılığıdır. Şedîd, ‘güçlü bağla bağlı’ anlamındadır. Allah, vereceği cezayı, kulunun suçuna bağlamıştır (En'am 6/160).
[*] İbrahim 14/21, Sebe 34/31-33, Saffat 37/27-32, Sad 38/59-64.
[*] Bakara 2/161-162, Âl-i İmran 3/86-88, Nahl 16/85, Fatır 35/36.
[1*] En’am 6/130, Zümer 39/71, Mülk 67/6-11.
[2*] Mümin 40/47-50 ayetlerinde, cehenneme gitmiş kişilerin önce dünyada büyük gördükleri kişilerden sonra da cehennem görevlilerinden yardım istedikleri görülmektedir. Yani dünyadayken kendileriyle Allah’ın arasına aracı koymuş, şirk koşmuş olan kişiler, bu davranışlarını sürdürüyor ve doğrudan Allah’tan istemek yerine yine araya aracı koymak istiyorlar.
[1*] Nahl 16/84, Rum 30/57, Casiye 45/35, Tahrim 66/7, Mürselat 77/35-36.
[2*] Ra’d 13/25.
[1*] Bakara 2/53, A’raf 7/154, Mü’minun 23/49, Furkan 25/35, Kasas 28/43, Secde 32/23.
[2*] A’raf 7/169-170.
[1*] “Aklıselim sahibi olanlar” anlamı verdiğimiz ifade “ulü’l-elbâb”dır. Bkz. Bakara 2/179’un dipnotu.
[2*] İsra 17/2.
[1*] Nahl 16/127, Rum 30/60, Ahkaf 46/35, Kalem 68/48.
[2*] Muhammed 47/19.
[*] Mü’min 40/4, 35, 69-70, Şura 42/35.
[*] Naziat 79/27-28.
[1*] En’am 6/50, Hac 22/46, Fatır 35/19.
[2*] Secde 32/18, Sad 38/28, Zümer 39/9, Casiye 45/20-21, Haşr 59/20.
[*] Hicr 15/85, Hac 22/7.
[1*] Bakara 2/186, Furkan 25/77.
[2*] Nisa 4/172.
[1*] Yunus 10/67, İsra 17/12, Furkan 25/47, Neml 27/86, Kasas 28/73, Nebe 78/10-11.
[2*] Neml 27/73.
[*] Allah, indirdiği ayetlerle yarattığı ayetler yani varlıklar alemi arasındaki ilişkiye dikkat çekmektedir (En’am 6/95, 102; Zümer 39/6). İnsanlar bu ilişkiyi inceleyerek Kitab’ın gerçek olduğunu anlayıp ona aykırı olan yalanlara sürüklenmeyeceklerdir.
[*] En’am 6/32-33.
[1*] Bakara 2/22, Neml 27/61.
[1*] Bakara 2/255.
[2*] “Bir şey katmadan” meali verdiğimiz ifade “muhlis olarak” anlamındadır. Muhlis, ihlaslı kişi demektir. İhlas; sözlükte bir şeyi kirlilikten, bulanıklıktan temizleyip arındırmak, saflaştırmak, katıksız, arı, duru hale getirmektir. Bu kelime Kur’an’da, dini Allah’a has kılan yani Allah’ın dinine bir şey katmadan kayıtsız şartsız olarak ona içten boyun eğen, riyadan ve şirkten uzak olan samimi insanların ortak vasfını ifade etmek için kullanılır.
[3*] A’raf 7/29, Mü’min 40/14.
[4*] Üç tip övgü vardır. Birincisi, kişiyi kendi katkısı olmayan bir şeyden dolayı övmektir. Boyu uzun, zeki, iyi bir aileye mensup sözleri böyledir. Arapçada ona medih (المدح) denir. İkincisi, iyi bir şey yaptığı için övmektir. Güzel yemek yapar, arkadaşlığı iyidir gibi sözler buna girer. Bu tür övgüye Arapçada hamd (الحمد) denir. Üçüncüsü, bize yaptığı bir iyilikten dolayı övmektir. Bana güzel bir yemek ikram etti demek gibi. Arapçada ona şükür (الشكر) denir. Yaptığı her şeyi güzel yapan sadece Allah’tır. Allah’ın yaptığı ile insanların yaptığı arasındaki farkı göstermek için güzel yerine mükemmel kelimesini kullandık.
[1*] Allah’ın varlığı ve birliği konusunda kimsenin şüphesi yoktur (A’râf 7/172-174). İlah sayılanlar, Allah ile araya konan aracılardır. Putların ilah olamayacağını herkes bilir (Ankebut 29/16-25). “... bile bile Allah’a benzer nitelikte varlıklar uydurmayın” (Bakara 2/22) âyeti, bilmeden işlenen şirk günahının affedileceğini gösterir (Enfal 8/27). Muhammed aleyhisselam, Nebi olmadan önce yanlış yoldaydı (Duha 93/7), bu ayete doğru yolu Kur’an’dan öğrendi.
[2*] En’am 6/14, 162-163, Yunus 10/104, Neml 27/91, Zümer 39/11-12.
[1*] Bkz. En’am 6/2. ayetin dipnotları.
[2*] Hac 22/5, Mu’minûn 23/12-16, Rum 30/54, Fatır 35/11, Zümer 39/6, Kıyamet 75/37-40.
[1*] Tevbe 9/116, Yunus 10/56, Mü’minun 23/80, Duhan 44/8, Hadid 57/2.
[2*] Bakara 2/117, Nahl 16/40, Yasin 36/82. Bu ayete, “ol der, hemen olur” şeklinde meâl verilir. Allah her şeyi bir ölçüye göre yarattığından (Kamer 54/49) o emirle sadece oluşum başlar. Mesela Allah, bir çocuğun olmasını murad ettiğinde emri, döllenme öncesinde verir ve çocuk oluşmaya başlar (Âl-i İmran 3/59, Meryem 19/35, İnsan 76/1-2).
[*] Bakara 2/39, Maide 5/10, 86, Hac 22/57, Rum 30/16, Teğabun 64/10.
[*] Ra’d 13/5, İbrahim 14/49, Sebe 34/33, Hakka 69/30-32, İnsan 76/4.
[1*] Bakara 2/165-167, En’am 6/23-24, Hud 11/21, Nahl 16/87, Kehf 18/52, Kasas 28/75.
[2*] Kafirler, hem Allah’la araya koydukları varlıkların bir güce sahip olmadıklarını bilirler hem de onlardan yardım istemeye devam ederler. Allah da onlara bu suçlarını itiraf ettirir.
[1*] Mü’min 40/55.
[2*] Yunus 10/46, Ra’d 13/40.
[1*] Nisa 4/164.
[2*] Ra’d 13/38.
[3*] En’am 6/58.
[*] En’am 6/143-144.
[*] Nahl 16/5-7, Mü'minun 23/21-22, Yasin 36/71-73, Zuhruf 43/12-13.
[*] Bakara 2/164, Nahl 16/83, Enbiya 21/37, Fussilet 41/53, Neml 27/93.
[*] Yusuf 12/109, Rum 30/9, Fatır 35/44, Mü’min 40/21, Muhammed 47/10, Fecr 89/6-13.
[1*] Mü’min 40/75.
[2*] En’am 6/10, Hud 11/8, Nahl 16/34, Zümer 39/48, Casiye 45/33.
[1*] Bunun bir örneği Firavun’dur (Yunus 10/90-91).
[2*] Sünnet, nebiler dahil bütün inananların takip etmek zorunda olduğu değişmez kuralların uygulandığı ana yoldur. O yola girmeyen kaybeder. Sünnet kelimesi bir de Allah’ın, kendi kanunlarını, fert ve toplumlara uygulaması ile ilgili olarak kullanılır (Âl-i İmran 3/137, Enfâl 8/38, Hicr 15/13, İsra 17/76-77, Kehf 18/55, Ahzab 33/38, 62; Fatır 35/43, Mümin 40/85, Fetih 48/23). Ümmetlerin uymaları gereken kurallar bütününe şeriat denir. Şeriatte, şir’a denen ve imtihan gereği her bir ümmete özel olarak konulmuş hükümler (Maide 5/48) bulunsa da ana hükümler değişmez (Şûrâ 42/13). Bu sebeple Adem aleyhisselamdan beri Allah’ın uyulmasını istediği dinin adı İslam’dır (Âl-i İmran 3/19, 83; Mâide 5/3).
[3*] Nisa 4/17-18, En’am 6/158, Yunus 10/51, Mü’minun 23/99-100, Secde 32/28-29, Sebe 34/51-53, Sad 38/3.
